Hmmm jamm... Helga er farinn frá mér og nú er ég aftur bara einn, og í bráðri lífshættu.... Ef einhverjum langar í heimsókn?? Annars er ég bara að fara að lúlla held ég svo ég geti nú vaknað á morgun.

Ég sá hana Vigdísi "vinkonu" mína í landsins snjallasti barþjónn áðan; og konan bara vann!! Kannski verður maður góður í að leysa þrautir af því að vera í lögfræði, kannski ég skelli mér bara þangað ;)

Ég var búin að láta mér detta e-ð skemmtilegt í hug að skrifa áðan, en nú er ég búin að gleyma því aftur.

Ég er búin að komast að mjög merkilegri niðurstöðu. Ég hef stundum verið að velta því fyrir mér af hverju fólk sker sig á púls þegar það er að reyna að drepa sig (sem by the way virkar víst ekki, Helga sagði það og pabbi hennar er geðlæknir) en drekkir sér ekki, sem er víst voðalega þægilegt þegar maður er komin í súrefnisskortsvímu, og ég er búin að finna ástæðuna. (trommur)
Það er vegna þess að þegar fólk er þunglynt fylgir því oftast sjálfshatur og sjálfseyðingarhvöt sem leiðir til þess að fólkið vill skaða sig og "skemma" á einhvern hátt. Þetta lýsir sér t.d. í því að margir skera sig eða ganga vísvitandi í ljótum fötum og hættir að hugsa um sjálft sig, enda enginn tilgangur. Þannig að þegar manneskjan er orðin nógu langt leidd að hún vill deyja fylgir því ákveðin ánægja að geta horft á blóðið renna úr sér og þar með eigið líf fjara út.
Það held ég allavega að sé ástæðan. Manneskjan vill deyja á kvalafullan og hægan hátt svo að hún finni fyrir því að hún sé að deyja.

Fyrst ég er komin til botns í þessu get ég farið að skoða aðra þætti geðveiki.
Ég er ekki ennþá búin að finna út hvað það ætti að vera, en ég hlýt að láta mér detta e-ð í hug.

Barn nr. 2 spurði mig í dag hvernig ég nennti að vera alltaf að læra. Mig hlakkar til eftir svona 6-8 á þegar ég get spurt hana að þessu sama.

Ég heyri furðuleg hljóð úti, kannski er það bara rigningin, en kannski ekki.

Ég er ekki lengur með vængi.