Áðan sá ég fyrir einskæra tilviljun endann á piparsveinaþættinum hinum íslenska. Ég fór næstum að gráta. Þessar stúlkir eru mjög mis-frambærilegar, og þá eru þær mest mis-frambærilegar sem mættu í "the rose ceremony" uppstrílaðar í minipilsum með brjótin uppúr flegnu bolunum sínum. Því það mun eflaust breyta ákvörðun piparsveinsins (sem gæti verið betri en gæti líka verið töluvert verri, hef ekkert út á hann að setja) á síðustu mínútunum. Ég skil heldur ekki allveg hvers vegna konur á þessum aldri (mér sýndust þær nú allar vera eldri en ég, nema stríðsmálningin hafi gert þær ellilegar) vilja standa í einhverri röð og bíða með hjartað í buxunum, eða á gólfinu fyrir þær sem voru í pilsum, eftir að einhver náungi sem er að sofa hjá 10 öðrum stúlkum í leiðinni gefi þeim kannski rós. Það sem mér finnst líka merkilegast við þessa íslensku raunveruleikaþætti er að fólk virðist ekkert blygðast sín þrátt fyrir þann möguleika að amma og afi eru kannski að horfa. Ég myndi allavega ekki vilja mæta í fjölskylduboð, gefið að ég ynni nú piparsveininn okkar og væri þáttakandi, með gæjann með mér, og allir í ættinni búnir að vera að horfa á mig væla af því að hann kyssti Siggu og Önnu og Rósu líka. Ég myndi allavega ekki samþykkja þann mann sem mág minn.
Mér leiðist örvæntingarfullt fólk.