Þessi færsla ber titilinn "Þjóðkirkjan, hokkí, ostur og mars"

Byrjum á alvarlegri málum og förum svo yfir á léttari nótur.
Ég segi farir mínar ekki sléttar þegar kemur að samskiptum mínum við þjóðskrá varðandi trúfélagsskráninu mína. Ég fór, fyrir um það bil fimm árum, upp í hagstofu í þeim tilgangi að skrá mig úr þjóðkirkjunni, sem ég og gerði. Eða svo taldi ég vera, þar til mér var bent á af Ragnari að það væri vit að fá það staðfest. Ég er semsagt búin að vera kristin að nafninu til í fimm ár án minnar vitundar, og hefði örugglega hjálpað við að halda þjóðkirkjunni á floti í einhverja áratugi til viðbótar. Ég er búin að senda fax og biðja um að vera skráð úr kirkjunni, og borgaði fyrir það 648 krónur miðað við gengi gærdagsins. Á morgun hyggst ég eyða einhverju af skype inneigninni minni til að hringja og skammast (síðustu tvo daga hef ég sofið fram yfir lokunartíma hjá hagstofunni). Því vil ég benda fólki á að senda fyrirspurn á þjóðskrá og fá sína trúfélagsskráningu staðfesta.

Næsta alvarlega mál á dagskrá er ostur.
Eins og sönnum Íslendingi sæmir reyni ég að kaupa skandinavískar vörur (fisk, ost o.þ.h). Þess vegna hef ég alltaf verslað prýðilegan norskan brauðost og borðað með bestu lyst. Nema í síðustu tvö skipti. Og í báðum þeim tilfellum hefur umræddur ostur farið beint í ruslið. Í fyrra skiptið má reyndar færa rök fyrir að ég hafi klúðrað innkaupunum með því að versla ost án mjólkursykurs (lactose). Úps.
Í seinna skiptið var osturinn "minn" ekki til í búðinni, svo ég keypti annan ost (var reyndar næstum aftur búin að kaupa mjólkursykurlausan, en áttaði mig á villunni í tíma. Hvaða blæti er þetta fyrir "lactose-free" í kanada?). Sá var ennþá verri en þessi fyrri og ég reyndi ekki einu sinni að setja hann á ristabrauð, heldur fór sá beint í tunnuna. Nú er ég alvarlega að hugsa um að láta smurostinn bara duga þar til osturinn "minn" verður aftur í boði.

UPPDEIT: Osturinn minn var aftur kominn í búðina í gær (2. des).

Þriðja málið er nú ekki svo alvarlegt, átti uphaflega að vera fyndið en reyndist svo ekki eins skemmtilegt og vonir stóðu til um.
Ég fann um daginn búllu niðrí bæ sem býður upp á girnilega ísrétti og mjólkurhristinga, og við Jón gerðum okkur ansi oft ferð þangað á meðan á heimsókn hans hér stóð. Eitt skiptið ákváðum við að það væri góð hugmynd að prófa djúpsteikt mars og pöntuðum eitt stykki. Hugmyndin reyndist góð á einn hátt og vond á tvennan hátt. Marsið var gott. Djúpsteikningarhúðin utan á því reyndist hins vegar gríðarlega vond og þurftum við að grafa marsið innan úr henni til að ná í góðgætið. Svo var það heldur ekkert voðalega góð hugmynd að vera með sitthvorn hálfslítra mjólkurhristinginn auk djúpsteikta marsins og tilheyrandi (hellingur af ís og rjómi), sérstaklega ekki klukkan tvö að nóttu. Það voru tveir tiltölulega afvelta Íslendingar sem gengu um götur Ottawa þá nótt.

Þá að léttu nótunum.
Þann 18. nóvember skellti hópurinn sér á leik í íshokkí, sem er þjóðaríþrótt Kanadamanna. Sem dæmi um ást þeirra á íþróttinni er mynd af börnum í hokkí á 5$ seðlinum, og á laugardagskvöldum er bara hokkí í sjónvarpinu, og því er að sjálfsögðu sjónvarpað á öllum börum og veitingastöðum. Scott, skólafélagi Auðar, útvegaði okkur miða á dágóðum afslætti og ferjaði okkur á völlinn, það sem Ottawa Senitors mætti Buffalo Sabres í æsispennandi leik, en á síðasta tímabili skilst mér að þessi lið hafi verið í 1. og 2. sæti deildarinnar. Höllin var troðfull og mikil stemning sem ekki minnkaði þegar Sens unnu 4-1.
Annars má ekki gleyma að geta þess að tíð slagsmál milli leikmanna settu mikinn svip á leikinn, sem og gríðarleg leikni strákanna á skautum.

Annars er ég bara á kafi í prófalestri og ritgerðasmíðum (hverjum dettur í hug að láta framhaldsnema skrifa ritgerðir!?), og mun koma til íslands 21. des. Get ekki beðið.